شمعی در سوگ اسامه

اسامه بن‌لادن رفت. اکنون در نبودش جای خالی او بیشتر به چشم می‌آید. این مرد را کنار انبوه اشرافزادگان فاسد عرب بگذارید، شیخ و شیخ‌زاده‌هایی که در قمارخانه‌های اروپا ثروت کشورشان را به باد می‌دهند، اسامه بن‌لادن در مقایسه با این‌ها چون قدیسی جلوه خواهد ‌‌کرد.

اما جای اسامه پیش از خبر مرگش هم خالی مانده بود. فقدان رهبر فدارکاری که در برابر رنج مردم بی‌تفاوت نیست، و در عین حال روشن‌بینانه عمل می‌کند، در جهان اسلام محسوس بود و هست. اسامه بن لادن چند صباحی به دروغ این مکان را در دل‌ مسلمانان اشغال کرد.

جوان فداکاری که به ثروت و مقام اجتماعی خانواده پشت پا زد، در نهایت (متاسفانه) به سرنوشت دیگر رهبران مبارز جهان سوم دچار شد. چهره‌ زیبای اسامه موجب دلگرمی توده‌های مظلوم عرب بود. فروغی که برافروخت تا عمق جهان (سرکوب شده) اسلام پیش رفت. اما این چهره در نهایت تجسم شکست و خشونت کور و بی‌ثمر شد و بیش از پیش موجب یاس گردید.

اسامه بن لادن فداکار به راه خطا رفت. چون اسلافش، هر کدام به شکلی: ناصر، سادات، صدام، اسد، قذافی... که جایشان خالی ماند، رهبرانی که مرده بودند پیش از آن که مرگ ببردشان. و بر جای خالیشان امید‌های به یاس نشسته توده تکیه زده بود.

از نظر من مسئول اصلی فاجعه برج‌های دوقلو و یا هر ترور دیگری قدرتمندان هستند، که برای حفظ وضعیت موجود - یعنی حفظ موقعیت مادی برتر و ناعادلانه خویش- حاضرند جهان را به آتش بکشند.

برای من اسامه بن‌لادن انسان شریفی باقی می‌ماند که به بیراهه رفت. همین و نه بیشتر. کنش سیاسی او فقط به سود کمپانی‌های بزرگ تمام شد و به سیاست تجاوزگرانه امپریالیست‌ها مشروعیت بخشید. اما در مقام مقایسه شخصی، یک موی این مرد به امثال صدها جرج بوش ارجح است.

سرنوشت اسامه غم‌انگیز است، اما مرگش در عین حال می‌تواند بشارتگر آغازی نو باشد، تا شاید با تجربه به دست آمده این بار گامی فراتر نهیم. خودمان را می‌گویم، مردمی از همه رنگ و نژاد و مذهب و ملیت را...