تشکیلاتی برای پی‌گیری نیازهای صنفی وبلاگستان؟

آرمان دعوت کرده است به بازی وبلاگی تا در باره یک کار گروهی صنفی در وبلاگستان گفتگو کنیم. نمی‌دانم تا چه حد به سوابق این ایده آشناست.

شش هفت سالی می‌گذرد از روزی که نخستین بار ایده تشکیلات صنفی برای وبلاگ‌نویسان مطرح شد و در نهایت کانون وبلاگ نویسان ایران پا به عرصه وجود گذاشت. صحبت‌های پرشور و شرش را خوب به یاد دارم. اما خود کانون دولت عاجل بود و متاسفانه عمر زودگذری داشت. نخستین انشعابش هم خود من بودم! البته شاید اطلاق انشعاب درست نباشد، چرا که وقتی من جدا شدم کار هنوز به انتخابات نرسیده بود.

چرا انشعاب؟ خب من معتقد بودم به عنوان گروه موسس فراخوان بدهیم و کاندید شدن کاملا آزاد باشد. اما اکثریت دوستان که کانون را به مثابه امکانی برای مبارزه می‌دیدند، نظر دیگری داشتند. آن‌ها بیم آن داشتند که با آزاد گذاشتن انتخابات، و با توجه به اکثریت بالای وبلاگ‌نویسان غیرسیاسی نویس، سکان هدایت از دست خودشان خارج گردد. از این رو ترجیح می‌دادند نامزده‌ها از میان همان اعضای موسس که فکر می‌کنم 100 نفری می‌شدند گزیده شود.

نخستین اقدام ما ایجاد وبلاگ گروهی بود تا به پیشبرد بحث کمک کند. اقدام درستی بود. البته ابتدای کار کمی هرج و مرج شد. بعضی از دوستان از وبلاگ کانون برای تبلیغ پست‌های وبلاگ خودشان استفاده کردند. مجبور شدیم برای نوشته‌های متفرقه این دوستان وبلاگ دومی درست کنیم.

بعدش من آمدم بیرون. چون همانطور که گفتم با شیوه رای‌گیری مخفی موافق نبودم، ترجیح دادم در جریان امور هم نباشم. وبلاگ را هم تحویل دادم.

متاسفانه فعالیت‌های کانون از صدور چند بیانیه به مناسبت‌های مختلف فراتر نرفت! آتش پرشور و شر رفقای مبارز هم در جمع بسته خودشان سوخت کافی نیافت و خاموش شد.

من هنوز بر همان عقیده هستم. مهم این است که تجمعی بر اصول درست بنا سازیم و به اصولش هم پایبند بمانیم، ‌حتی اگر کوتاه مدت در راستای اعتقادات و اهداف ما نباشد. به نظر من درک کار تشکیلاتی یعنی این که پی ببریم: «وجود تشکیلات "واقعی" مهم‌تر از وجود تشکیلات "ایده‌‌آل" است». دید سنتی چپ به سندیکا نیازمند تصحیح است.

اگر قرار است تشکیلاتی به نام وبلاگ‌نویسان ایجاد شود، باید با انتخاب آزادانه صورت بگیرد، حتی اگر نتیجه انتخاب خط مشی غیرسیاسی "شمع و گل و پروانه" نویس‌ها باشد و یا حتی تشکیلات به دست جناح رقیب (این جا وبلاگ‌نویسان ارزشی) بیافتد.

خود اصل وجود چنین تشکیلاتی در درازمدت مثبت است. کارکرد تشکیلات صنفی (هر چند وبلاگ نویسی را نمی‌توان صنف نامید) اعلامیه دادن به مناسبت‌ها و تبریک گفتن فلان روز یا محکوم کردن فلان عمل نیست.

ایمان داشته باشیم که هر تجمع صنفی در نهایت معطوف به منافع صنفی خود خواهد شد و این ارزش کمی نیست.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

لینک نوشته آرمان: http://divanesara2.blogspot.com/2011/05/blog-post_4046.html

لینک وبلاگ کانون (سابق): http://penlog.blogspot.com/